Dit is één van de columns die ik, in het kader van mijn Alpe d’HuZes uitdaging, in de afgelopen maanden per e-mail heb verstuurd. Over een week sta ik onder aan de Alpe d’Huez om ‘m zes keer op te fietsen. Deze columns beschrijven hoe ik tegen Alpe d’HuZes aankijk …
Over een week ben ik samen met bijna drieduizend andere ‘gekken’ en meer dan tienduizend toeschouwers en vrijwilligers in de Franse Alpen voor alweer de vijfde editie van Alpe d'HuZes. Het lijkt nog maar enkele weken geleden dat we begonnen met trainen en nu is het zover: een ongetwijfeld emotionele, intensieve maar bovenal indrukwekkende week met een ongeëvenaard aantal prachtige mensen.
Als ik met anderen over Alpe d’HuZes praat komt het woord ‘afzien’ altijd weer ter sprake. Afzien is de basis voor de ongekende voldoening die we erna gaan ervaren. En het is de onwankelbare visie van Alpe d'HuZes; afzien voor een ander geeft de grootst mogelijke voldoening. En afzien gaat het worden.
Maar het meest indringende moment van Alpe d'HuZes is volgens mij het moment waarop ik mijzelf keihard ga tegenkomen. Ergens in het hele proces, ergens op de berg komt het moment dat ik het niet meer zie zitten en denk dat ik fysiek, mentaal, emotioneel en op alle andere mogelijke manieren echt aan de max zit.
Alles in mijn lijf zal dan aangeven dat dit niet meer leuk is, dat dit niet gezond is, dat dit ook nergens goed voor is en wellicht nog duizenden andere gedachten. Maar dat is slechts een moment van intens zelfmedelijden; wat ik mij op dat moment natuurlijk niet realiseer en natuurlijk niet zal willen accepteren.
Gelukkig hebben we op de Alpe een heel legioen aan medici die kijken of er een medische reden is om te stoppen. En zelfmedelijden is dat niet ...
Waar haal ik op dat moment dan de kracht vandaan halen om door te gaan, om niet op te geven?
Ik denk dan aan die mensen die knokken tegen kanker. Zij hebben niets te kiezen en moeten gewoon door, gaan gewoon door, ook als ze het een keertje niet zien zitten. Mijn moeder, tante Geetje, Chris, Edward, de moeders van Kim, Fatma, Bart en Ronald, Patrick, Rogier en vele anderen in mijn omgeving, knokken of hebben geknokt tegen die vreselijke ziekte. Voor hen is er geen ruimte voor zelfmedelijden, laat staan opgeven.
En daarom is die er voor ons ook niet. Niet vóór 3 juni, niet óp 3 juni en ook niet ná 3 juni. Alleen dat leidt tot de ongeëvenaarde voldoening die we met zijn allen gaan beleven. Niet het fietsen, niet het meehelpen alle vrijwilligerstaken te volbrengen, niet het geld dat we weer met z’n allen gaan ophalen, nee het voor een ander opzij zetten van zelfmedelijden. Dáárvoor door we het ...
Ik ga op 3 juni gruwelijk afzien. Dat weet ik zeker. Maar dat ga ik doen met een lach op mijn gezicht en liefde in mijn hart!
Dit jaar willen we € 10.000.000 bij elkaar fietsen. Wil jij daar alsjeblieft aan meehelpen door mij te sponsoren?
Mijn persoonlijke actie pagina – waar je mij kunt sponsoren – vind je hier. Alvast hartelijk dank voor je steun!