Het BIM evangelie is al vele malen verkondigd en vrijwel iedereen heeft het over BIM, of weet tenminste van het bestaan ervan af. Eén van de belangrijkste pijlers van BIM is werken met de meest up-to-date informatie.
BIM is een gezonde, consistente en eenduidige werkmethodiek en niet zozeer (software)pakketgebonden. Dat wil echter niet zeggen dat het ene pakket zich er beter voor leent dan het andere, maar in de basis kan BIM met elk pakket. Vaak wordt BIM in één adem genoemd met pakketten als Revit Architecture en MEP. En alhoewel deze pakketten zich er goed voor lenen, is die investering zeker niet altijd nodig. Een ervaren (team van) AutoCAD gebruiker(s) kan er ook een heel consistente en eenduidige workflow op na houden. Omdat AutoCAD (zij het misschien niet de laatste versie) bij vrijwel ieder installatie-, architecten en ingenieursbureaus aanwezig is en derhalve een standaard op het gebied van Computer Aided Design is, is het juist uitermate goed bruikbaar voor BIM. Meet jezelf een goede werkmethodiek aan, richt een centrale server in en maak concrete en duidelijk afspraken met je partners en tekenaars. Dat is BIM.
Over up-to-date informatie gesproken. Ik las vanochtend in de krant dat minister Cramer van milieu het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), het orgaan van de Verenigde Naties dat het klimaatrapport heeft opgesteld, een standje heeft gegeven. Het bleek namelijk dat het klimaat rapport onjuistheden bevat, informatie waarmaar o.a. Minister Cramer gebruik van maakte bij het opstellen van het beleid voor o.a. de klimaat conferentie in Kopenhagen afgelopen december opstelde. Zo zou het IPCC zich gebaseerd hebben op een rapport van het Wereld Natuur Fonds, waarin vermeld stond dat de gletsjer in de Himalaya in het jaar 2035 van 500.000 km naar 100.000 km zou slinken. Echter, dit had het jaar 2350 moeten zijn. Wat een typefout al niet kan veroorzaken. Gelukkig geeft dit ons veel meer tijd om orde op zaken te stellen.
Alhoewel het bovenstaande een iets minder alarmerende indruk geeft, ben ik van mening ben dat het geen kwaad kan om van een ‘worst case’ scenario uit te gaan. Vergelijk het maar met een deadline voor een schooltentamen. Hadden jullie vroeger ook niet dat je op het laatste moment nog zat te blokken voor een tentamen, waarvan je dan maar hoopte dat hij op miraculeuze wijze uitgesteld zou worden? Gek genoeg gebeurde dat ook wel eens. Door het verleggen van de deadline kreeg je de indruk rustiger aan te kunnen doen, zelfs zo rustig aan dat je op een gegeven moment weer in de stress kwam en alsnog op het laatste moment moest gaan zitten pezen. Je was weer terug bij af. Gemakshalve vergelijk ik het globale klimaatbeleid ook maar op deze manier. Ik verzeker jullie, wanneer we nu rustig achterover gaan zitten, komt het jaar 2350 heel snel veel dichterbij en zijn we misschien wel te laat. De Britten zeggen dan “I won’t live to see the day”, maar we doen het voor onze kinderen. Toch?